Saturday, November 18, 2017

News

News

The Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) said the moratorium on land use conversion and the condonation of bank penalties would provide a respite to “tens of thousands of farmers who are facing threats of eviction” due to projects in agricultural lands and the Land Bank foreclosure.

The KMP cited as examples land use conversion cases at Hacienda Luisita in Tarlac, Hacienda Looc in Batangas and the agricultural lands affected by the MRT-7 project in Bulacan.


On September 12, 2016, the Presidential Agrarian Reform Council (PARC) approved a Two-Year Moratorium on Land Use Conversion (LUC) and started preparing an Executive Order for its implementation.

According to DAR Secretary Rafael Mariano, “the Executive Order Declaring a Moratorium on the Processing and Approval of All Applications  for Land Use Conversion of Agricultural Lands to Non-Agricultural Purposes shall cover the following:”

– all awarded lands under RA 6657 as amended, PD 27 and other agrarian reform laws

– all agricultural lands with Notices of Coverage (NOCs)

– all irrigated and irrigable lands

– all prime agricultural lands

– retention areas of landowners which are tenanted or occupied by tenant-farmers.

– all agricultural lands with presence of agricultural activities and cultivated by farmers, individually or collectively.

– the moratorium shall cover the 4.7 million hectares agricultural lands distributed or awarded to agrarian reform beneficiaries, landholdings under premature or illegal conversion and landholdings without conversion order issued by DAR which has the exclusive authority to approve and disapprove of land use conversion.

– PARC will create a Task Force to assess the situation of Land Use Conversion in the country.

– DAR will promulgate the rules and regulations for the Land Use Conversion moratorium order.

 

Adyenda ng mga Magsasaka sa gobyernong Duterte

Isang taon ni Duterte: Puro pangako, walang pagbabago

Sa pag-uumpisa ng panunungkulan ni Pangulong Rodrigo Dutere noong nakaraang taon, tinipon ng malawak na hanay ng magbubukid, mangingisda, manggagawa sa agrikultura, kababaihan at kabataang magsasaka, at iba pang masang anakpawis sa kanayunan,ang kanilang pangkalahatan at partikular na mga kahilingan bilang bahagi ng kabuuang People’s Agenda ng mamamayan na isinumite sa Malacanang.

Lalo na sa panahong na nagtapos na ang bisa ng bigo at huwad na Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP), isang mayor na kahilingan ng kilusang magbubukid at ng mamamayan sa administrasyong Duterte ang pagdideklarang urgent o kagyat ng pagsasabatas ng Genuine Agrarian Reform Bill (GARB) na naglalayong saklawin ang lahat ng lupaing agrikultural sa bansa at ipamahagi nang libre sa mga magsasakang wala o kulang ang lupa. Sa una pa lang, alam ni Pangulong Duterte ang pangangailangan ng isang bago at tunay na programa sa reporma sa lupa.

Matagal nang ipinaglalaban ng mga magsasaka ang isang reporma sa lupa na tunay na magbibigay ng katarungang panlipunan sa masang anakpawis sa kanayunan at magwawakas sa monopolyo sa lupa at sa iba’t ibang tipo ng pyudal at malapydudal na pagsasamantala na siyang pinag-uugatan ng  kanilang kahirapan at kagutuman.

Ang mga pangako ni Duterte para sa makabuluhang reporma noong panahon ng eleksyon, ang kanyang bakgrawnd sa pakikipagmabutihan sa hayag na demokratikong kilusang masa at maging sa mga rebolusyonaryo noong alkalde pa lamang siya ng Davao City, ang kanyang pagpipresentang sosyalista, makakaliwa, o kontra sa dayuhang kapangyarihan, ang paghirang ng mga progresibo sa ilang ahensya ng gobyerno at ang ibinigay niyang komitment sa muling pagbubukas ng usapang pangkapayapaan, ang naging tungtungan para seryosong hamunin ng kilusang magbubukid ang bagong administrasyon na magpatupad ng tunay na reporma sa lupa at pambansang industriayalisasyon.

Ilan sa mga kaugnay na panawagan ng militanteng mga organisasayong magbubukid para sa unang 100 araw ng gobyernong Duterte ang pagbabasura sa mga tangka na palawigin o muling buhayin ang kontra-magsasakang CARP o CARPER;  ang pag-rebyu at pagpapatigil sa mga inilabas na Land Use Conversion Order;ang pagwawasto sa bogus na pagpapatupad ng nakaraang administrasyon sa pamamahagi ng Hacienda Luisita sa mga magsasaka; at ang kagyat na pamamahagi ng iba pang mayor na hacienda at landholdings sa bansa, gaya ng 2,900 ektaryang Hacienda Dolores sa Pampanga, 3,100 ektaryang Fort Magsaysay sa Nueva Ecija, 8,650 ektaryang Hacienda Looc sa Batangas, 40,000 ektaryang Yulo King Ranch sa Palawan, 5,000 ektaryang Eduardo Cojuangco Jr. Estate sa Negros, at marami pang iba.

Ilang ulit nang lumagpas ang unang isang daang araw ng gobyernong Duterte at papatapos na nga unang taon nito. Para sa mga Pilipinong magbubukid, malinaw na hanggang ngayon ay wala pa ring makabuluhan o tiyak na pambansang patakarang naitatakda ang Pangulo para sa isang bago at tunay na programa sa reporma sa lupa. Nakatayo pa rin ang malalawak na hacienda at plantasyon sa bansa kagaya ng Hacienda Luisita. Wala pa ring malinaw o kategorikal na deklarasyon ang Malacanang na kinikilala nito ang karapatan ng mga magsasaka na magbungkal ng lupa at magtanim nang ayon sa kanilang pangangailangan.

Sa isang banda, malugod na sinalubong ng mga magbubukid at ng demokratikong kilusang masa ang pagkakahirang kay Rafael “Ka Paeng” Mariano bilang kalihim ng Department of Agrarian Reform (DAR). Sa kauna-unahang pagkakataon, isang lider-magsasaka ang naitalaga para pamunuan ang departamentong nakilala sa mahabang panahon bilang tagapagpatupad ng kontra-magsasakang mga programa. Ibinukas ng bagong pambansang pamunuan ng DAR ang tarangkahan nito sa mga samahan ng magsasaka at nagsikap na i-ayon ang mga gawain nito sa pagtataguyod sa karapatan sa lupa ng mga nagbubungkal.

Gayunman, malalim na nakaangkla pa rin sa imperyalistang neoliberal na mga patakaran ang pangkalahatang tunguhin sa ekonomya ng gobyernong Duterte. Ang pakete ng mga programang itinutulak ng mga economic manager ng Malacanang para sa pagsusubasta ng malalawak na lupain sa dayuhang mga korporasyon, pagpapatupad ng mga Private-Public Partnership project sa imprastraktura, ekoturismo at enerhiya, pagsusulong sa pinasyalisasyon sa agrikultura, pagtataguyod sa liberalisasyon sa kalakalan ng produktong agrikultural, pagkunsinti sa mapanirang pagmimina at pagtotroso, ay nananatiling malalaking balakid sa makatarungang mga mithiin ng mga magsasaka at sa anumang positibong pagsisikap ng bagong DAR.

Gayundin, ang patuloy na kawalan ng isang bago at tunay na batas at programa para sa reporma sa lupa, o ang pag-iral pa rin ng maka-panginoong-maylupang mga probisyon ng CARP, ay nakapagtatakda ng kongretong mga limitasyon sa pagpapatupad ng maka-magsasakang mga layunin ng DAR sa ilalim ni Secretary Mariano. Idagdag pa rito ang tahasan at marahas na pagsuway ng malalaking panginoong maylupa at dayuhang agro-korporasyon, kasapakat ng mga lokal na burukrata, pulis at militar, sa mga kautusan ng bagong DAR.

Sa tulak na rin ng kilusang magbubukid, positibong naipatatawag ngayon ni Duterte ang mga pulong ng Presidential Agrarian Reform Council (PARC) matapos ang sampung taong pagkakabalaho ng mga ito sa ilalim ng dalawang nagdaang administrasyon. Subalit, kapansin-pansin ang mabagal pa ring paglalabas nito ng mahahalagang desisyong pumapabor sa mga magsasaka.

Hindi pa rin, halimbawa, naipipinal ang ipinangako ni Duterte na Executive Order na nagtatakda ng dalawang-taong moratoryum sa kumbersyon ng mga lupang sakahan, habang agresibo namang nangangampanya ang malalaking panginoong maylupa at ang mga economic manager ng Malacanang laban dito. Nakabinbin pa rin ang desisyon sa panawagan ng mga agrarian reform beneficiary para sa kondonasyon ng mga utang sa amortisasyon sa lupa.

Samantala, bagama’t binawi na ng PARC ang isang iskemang Stock Distribution Option (SDO) sa Negros at isang kontratang Agribusiness Venture Agreement (AVA) sa Mindanao, nananatili ang pagsasamantala at pagpapahirap sa libu-libong magsasaka at manggagawang bukid sa marami pang SDO, AVA, leaseback, contract growing, corporative scheme, block farming, at aryendo. Ang malalawak na tubuhan at plantasyon ng saging, pinya,  palm oil, rubber, at iba pa, ay karaniwang umiiral pa rin sa ilalim ng ganitong mapanlinlang, mapanghati, at mapangamkam na mga kalakaran.

Ang usapang pangkapayapaan sa pagitan ng gobyernong Duterte at ng National Democratic Front of the Philippines na napasimulan noong nakaraang Agosto 2016 ay kinilala ng kilusang magbubukid bilang isang mahusay na pagkakataon para maisulong ang mga panawagan ng sektor. Ang pagsasalubong ng magkabilang panig sa prinsipyo ng libreng pamamahagi ng lupa noong ikaapat na round ng peace talks ay isang mahalagang pag-usad sa pagbabalangkas ng Comprehensive Agreement on Social and Economic Reforms (CASER) partikular kaugnay ng mga probisyon nito sa Agrarian Reform and Rural Development.

Ang pagkakaudlot, kung gayon, ng ikalimang round ng pormal na negosasyon noong nakaraang buwan, na dulot ng maniobra ng mga militarista at tutang neoliberal sa gobyerno, ay isang malinaw na paghadlang sa pagbubuo ng mahahalagang repormang sosyo-ekonomiko. Nagbibigay ito ng malaking dahilan para pagdudahan ang sinseridad ng gobyernong Duterte sa pagresolba sa ugat ng armadong tunggalian sa bansa at sa paghahangad ng tunay at makatarungang kapayapaan para sa mamamayan.

Isa lamang ito sa mga palatandaan ng sistematikong pagbigo ng kampo ng malalaking panginoong maylupa, burgesya komprador at imperyalistang kapangyarihan sa mga panawagan ng mga magsasaka at mamamayan para sa tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon.

Sa kabila ng mga postura ni Duterte na tumutuligsa sa dominasyon ng imperyalistang US at ng mga salita sa plano di umano ng gobyerno na magsulong ng nagsasariling patakaran sa ekonomya at relasyong panlabas,  walang pang makitang kongretong mga hakbang kaugnay nito ang mamamayan. Nakapaloob pa rin ang bansa sa di-pantay ng mga kasunduang panlabas sa kalakalan at militar gaya ng Worl Trade Organization (WTO),  Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), ASEAN Free Trade Agreement (AFTA), ASEAN Integration, Enhanced Defense Cooperation Agreement, at iba pa.

Bagama’t nag-isyu na kamakailan ng isang Executive Order ang Malacanang na nagpapalawig sa bisa ng Quantitative Restriction sa imported na bigas, nananatili ang pagsandig ng gobyerno sa importasyon ng pangunahing pagkain ng Pilipino. Imbes na magsulong ng komprehensibong programa sa pagpapaunlad sa pambansang produksyon ng palay, pagbibigay ng suportang serbisyo sa sakahan tulad ng subsidyo sa butil, libreng irigasyon, at pagpapababa ng presyo ng langis at iba pang gastos sa produksyon, patuloy ang pagtalima ng gobyerno sa neoliberal na imposisyon ng WTO sa kalakalan at agrikultura. Patuloy nitong sinasadlak ang kabuhayan ng mga magsasaka, nilalagay sa panganib ang seguridad sa pagkain ng bansa, habang pinasasahol ang operasyon ng kartel sa bigas at ismagling.  Dagdag pa, saklaw pa rin ng papasahol na patakaran sa importasyon ang iba pangproduktong agrikultural gaya ng asukal, gulay, isda, manok, karneng baboy at baka, na patuloy na nagpapaliit sa kita ng lokal na mga prodyuser at nagpataas pang lalo sa presyo ng pagkain.

Sa puspusang pangangampanya ng kilusang magbubukid, naitulak ang Kongreso na magtaktakda ng pambansang badyet sa libreng serbisyong irigasyon para sa taong 2017 habang nakasalang naman sa Senado at Mababang Kapulungan ang mga panukalang batas para rito. Gayunman, sistematikong nanlilito ang National Irrigation Authority para maikutan ang alituntunin sa pagpapatupad sa libreng irigasyon na siya rin mismo ang nagbalangkas. Bukod dito, obligado pa ring bayaran ng mga magsasaka ang nagpatung-patong nang back account sa irigasyon sa kabila ng malakas na panawagan para burahin na ang mga ito.

Ang P85 bilyong coco levy fund ay hindi pa rin naibabalik sa mga magsasaka sa niyugan habang tusong itinutulak pa rin ang pribatisasyon nito ng mga maka-panginoong-maylupang mambabatas at ng mga kroni at oligarko na dati nang nagpasasa sa pondong ito. Patuloy pa ring kinukopo ng malalaking plantador at negosyante sa produksyon ng asukal ang Sugar Amelioration Fund na dapat ay nakalaan para sa mga manggagawa sa tubuhan at asukarera.

Ang mga biktima ng kalamidad gaya ng Yolanda ay hindi pa rin nabibigyan ng tunay na ayuda. Mas masaklap, patuloy silang naitataboy sa dati nilang mga komunidad sa baybayin at iba pang lugar dahil sa mga patakarang gaya ng no-build-no-dwelling-zone na pawang kasangkapan ng mga pribadong negosyo sa pangisdaan, ekoturismo at pagmimina para sa pangangamkam ng lupa at katubigan.

Patuloy na pinahihirapan ng mga umiiral na patakaran at batas sa pangisdaan ang masang mangingisda sa buong kapuluan. Ang inamyendahang Fisheries Code ay ginagamit pa rin para sa pagkontrol at pagmonopolyo sa karagatan at iba pang pangisdaan ng malalaki at dayuhang negosyante sa pangisdaan. Dumarami ang proyektong PPP sa reklamasyon sa mga baybayin na di lamang nagpapalikas sa mga mangingisda kundi nagpapahamak sa kalikasan.

Hanggang sa ngayon, wala pa ring aktuwal na napaparusahan sa mga nagpakana at kasapakat ng dating Pangulong BS Aquino sa pork barrel scam na walang-kahihiyang ginamit ang ngalan ng mga magsasaka para dambungin ang pera ng bayan. Ganito rin ang lagay ng iba pang mga kaso ng korapsyon kagaya ng maanomalyang Emergency Shelter Assistance na dapat ay para sa mga biktima ng Yolanda.

Ang lahat ng ito ay sapat na upang isalarawan ang kabiguan ng administrayong Duterte sa maagap at mapagpasyang pagpapatupad ng reporma para sa kagalingan ng mga magsasaka at mamamayan. Kaya naman nagpapatuloy ang militanteng kilusan ng mga magbubukid sa kanayunan upang igiit ang kanilang karapatan sa lupa at kabuhayan.

Subalit, gaya ng kalagayan sa ilalim ng nagdaang administrasyon, ang mga nakikibakang magsasaka sa kanayunan ang pangunahin ding target ng nagpapatuloy na pasismo ng estado. Ang Oplan Kapayapaan ng rehimeng Duterte ay gaya lamang din ng pinalitan nitong Oplan Bayanihan ng rehimeng US-Aquino o ng Oplan Bantay Laya sa panahon ni Arroyo. Nagpapatuloy ang militarisasyon sa kanayunan lalo na mula nang magdeklara ang Armed Forces of the Philippines ng all-out war noong Pebrero. Sa kasalukuyan, humigit-kumulang ay 65 na ang magsasakang biktima ng pamamaslang. May mga naiulat na ring mga kaso kung paano ginagamit ang gera kontra droga laban sa hanay ng mga magsasaka.Nagpapatung-patong na rin ang mga kaso ng harasment, iligal na pang-aaresto at pagpapakulong, at pagpapalikas sa mga buu-buong komunidad ng magsasaka at katutubo dahil sa tumitinding operasyong militar sa mga nayon.

Ibayo pa itong lumala matapos magdeklara ng batas militar si Duterte sa buong Mindanao noong Mayo 23. Terorismo ng mga grupong Maute at iba pang ikinakabit sa ISIS di umano ang target ng martial law subalit malinaw na ang terorimo mismo ng AFP at PNP ang pangunahing siyang nagdudulot ng karahasan at kaguluhan sa Marawi at karatig na mga lugar. Ilang daang sibilyang Moro, magsasaka at mamamayan ang nasalanta ng araw-araw na pambobomba na humantong na sa isang krisis humanitarian at ekonomiko. Ang presensya ngayon ng pwersang Amerikano sa Mindanao para di umano tumulong sa laban sa terorismo ay lubhang nakababahala at nagpapatunay lamang sa gawa ni hindi pa nakakawala ang rehimeng Duterte sa tanikala ng imperyalistang US.

Noong Mayo, pinuri ng marami ang pagpunta ni Duterte sa Mendiola para sabihin sa mga nagkakampuhang magsasaka mula sa Madaum Agrarian Reform Beneficiaries Inc. (MARBAI) mula sa Tagum City na suportado niya ang kanilang pagkilos para ma-okupa ang lupa sa Lapanday na matagal nang ipinagkakait sa kanila. Ilang araw matapos nito, matagumpay na napasok ng daan-daang magsasaka ang lupain sa Lapanday at hanggang ngayon ay nakapusisyon sila doon at naglulunsad ng kilusang bungkalan. Ang tagumpay na ito ay hindi makakamit kung hind naging malawak at malakas ang pagkilos ng mga magsasaka at ang suporta sa kanila ng iba pang sektor. Ang sustenidong pagkilos na ito ang nagtulak kay Duterte na sumang-ayon sa kanilang kahilingan.

Sa ganitong diwa isinusulong sa pambansang saklaw ng kilusang magbubukid ang kasalukuyang kampanya at kilusan para buwagin ang mga hacienda at plantasyon sa bansa at sama-sama itong bungkalin at pakinabangan. Bagamama’t puspusang ikinakampanya ang pagsasabatas sa GARB o ang pagtitibay ng CASER, o ang patuloy na paghamon kay Duterte at paniningil sa kanyang mga pangako, sadyang hindi na hihintayin pa ng mga magsasaka, manggagawang bukid, katutubo, at iba pang masang anakpawis sa kanayunan, ang aktuwal na mga batas, programa o kasunduang ito upang maisakatuparan ang panawagan para sa libreng pamamahagi ng lupa.

Sa pamamagitan ng sama-sama at mapangahas na pagkilos sa mga kampuhan, barikada, welga, okupasyon at bungkalan, nagiging kagyat at materyal na pwersa ang mga kahilingan ng mga magsasaka para sa tunay na repormang agraryo. Nakita na natin ito sa pagbubuwag ng mga taga-Hacienda Luisita sa pader ng RCBC noong Abril at sa pagpasok ng mga manggawang bukid sa Lapanday noong Mayo. Sunud-sunod na ring naikakasa ang ganitong mga laban sa iba’t ibang bahagi ng Luzon, Visayas, at Mindanao.

Bahagi ang mga pagkilos na ito sa pangkalahatang pagpapalawak ng pambansa demokratikong kilusan na siya ring marapat na tahakin upang higit pang makumbinsi o mapuwersa ang rehimeng Duterte na maghunos-dili sa kanyang tunguhing pasista at maka-imperyalista.  Sakaling hindi na mangimi ang rehimeng Duterte na tuluyan nang maging pangunahing kasangkapan ng imperyalistang US at ng lokal na naghaharing uri sa Pilipinas, nakahanda ang kilusan ng magbubukid, kasama ang mga manggagawa at iba pang api at pinagsasamantalahang sektor na paigtingin ang laban sa pyudalismo, burukrata kapitalismo, pasismo, at imperyalismo. ###

 

 

 

 

35508750-hli-deal-6aug2010

Ang Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) ay demokratiko at militanteng kilusan ng mga magsasaka, manggagawang bukid, kababaihang magsasaka at kabataang magbubukid. Ito ay may animnapu’t limang panlalawigang balangay (65 provincial chapters) sa labinlimang panrehiyong balangay (15 regional chapters) na binubuo ng mahigit dalawang milyong kasapian mula sa Luzon, Visayas at Mindanao.

World Food Day 2015

On the occasion of the 70th year of the United Nations-declared World Food Day today, the peasant group Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) described as a “total failure” the Aquino government’s food-security program and dared presidential bets to solve the lingering hunger in the country.

 

KMP chair Rafael Mariano said “Aquino’s importation-dependent food security program is a total failure.”

 

“Instead of strengthening local food production through genuine land reform and support to production, Aquino and the Department of Agriculture has mainly relied from food importation coupled with the shameless plunder of funds supposedly intended for farmers,” Mariano said.

 

Worst, Mariano said, “Aquino’s land-use conversion policy devoted tens of thousands of agricultural lands for exports-crop production, commercial, residential, and eco-tourism purposes.”

 

The KMP said that “the Filipino people are yet to hear from presidential wannabes their platform on the persistent poverty and hunger in the country.”

 

“The worsening hunger and poverty is a litmus test to all presidential aspirants. We challenge them to do away with the government’s subservience to neoliberal dictates of the World Trade Organization’s Agreement on Agriculture, the Asia-Pacific Economic Cooperation, and the likes, that resulted to the flooding of imported agricultural in our local market, the devastation of our agriculture, and the massive displacement of our farmers,” Mariano said.

 

In the Philippines, at least 66 million people go hungry despite surveys that the hunger incidence was the lowest in the last 10 years. “The government callously declared that a person who has P52 to spend every day is not poor and hungry,” says Mariano.

 

“The prices of food and rice doubled under the Aquino administration. On the average, a kilo of well-milled rice costs P42, which is unaffordable for many of our poor kababayans. High cost of food and rice further deprived our people of access to food,” Mariano concluded. ###

Ipinahayag sa GREEN SONA 2017

Agosto 11, 2017

Miriam College, Quezon City

Antonio Flores, Kilusang Magbubukid ng Pilipinas

 

Marami ang nagsasabi na mayaman ang Pilipinas subalit naghihirap ang mamamayang Pilipino. May katotohanan ito dahil kahit sagana sa mga likas na yaman ang ating bayan, nananatiling mahirap, nagugutom at nagdudusa pa rin ang marami nating mga kababayan.

Kabilang sa pinakamayamang lugar sa ating bansa ang Mindanao, tinatawag din na Lupang Pangako. Subalit ngayon, nakapailalim ang Mindanao sa Martial Law at lalo pang tumindi ang nararanasang kahirapan ng ating mga kababayan doon.

Nasa isla ng Mindanao ang pinakamalalaking plantasyon sa Pilipinas. Libu-libong ektaryang lupain ang nasasaklaw bilang taniman ng goma, saging, pinya at oil palm.

Ang mga dating lupang sakahan at lupang ninuno na binubungkal ng ating mga magsasaka at tinitirhan ng ating mga katutubo ay napalitan na ng mga plantasyon na nasa kontrol ng malalaking lokal at dayuhang agrokorporasyon.

Kung dati-rati ay pagkain – palay, mais, gulay ang nakatanim sa ating mga lupain, ngayon ay mga pananim na pang export na ang sumakop sa lupain ng mga magsasaka at katutubo. Mga malalaking dayuhang kumpanya gaya ng Dole Philippines ng U.S., Del Monte at Sumifru ng Japan ang nakikinabang sa ating lupain at likas na yaman.

Malalawak na lupain pa ang tinatarget sakupin sa planong higit na pagpapalawak o ekspansyon ng mga plantasyon. Kabilang dito ang ekspansyon ng oil palm plantations.

Isang milyong ektaryang grasslands sa Mindanao ang unti-unting itinatransporma upang maging oil palm estates gaya ng ginagawa sa Sultan Kudarat, North Cotabato, at mga rehiyon ng CARAGA at Northern Mindanao.

Ang mabilis at nakakaalarmang pagpapalawak sa mga plantasyon ang nagtutulak sa higit na kahirapan sa mga magsasaka. Inaalisan ng karapatan sa lupa at kabuhayan, at pinapalayas pa ang mga magsasaka at katutubo.

Ang pagpapalawak pa ng mga plantasyon ang isa sa mga dahilan ng papatinding kawalan ng lupa ng mga magsasaka. Itinataboy at pinapaalis sa kanilang lupang sakahan ang mga magsasaka. Samantalang ang mga manggagawang bukid naman na nagtatrabaho sa mga plantasyon ay nanatiling mahirap, nakakaranas ng mala-aliping kalagayan at nakalantad sa mga delikadong kondisyon sa paggawa. Ang paglawak ng mga plantasyon ay nakakasira din sa kalikasan. Libu-libong ektaryang taniman ang binubuhusan ng mga agro-kemikal, pataba, pestisidyo na unti-unting lumalason sa lupa at katubigan.

Oil Palm sa Pilipinas

Noong 1950s nagsimula ang pagtatanim ng oil palm sa Pilipinas, partikular sa Sultan Kudarat sa isla ng Mindanao. Naitayo rin noon ang Menzi Agricultural Corp. sa Basilan sa Zamboanga. Dekada 1960s nang  maitayo ang plantasyon ng oil palm ng Kenram Industries na may 1,100 ektaryang nucleus farm at 3,000 ektaryang outgrower farm sa Sultan Kudarat.  Noon din naitayo ang unang 20-ton capacity palm oil mill.

May mga konsentrasyon rin ng oil palm production sa CARAGA, Socksargen, Bohol at Palawan. Mayroon din Compostela Valley at Bukidnon.

Sa oil palm nagmumula ang palm oil at palm kernel oil. Tinataya na 120 hanggang 130 puno ng oil palm ang maitatanim sa isang (1) ektaryang lupa. Ang isang ektaryang lupa na natataniman ng oil palm ay makakalikha ng apat  hanggang 5.5 tonelada ng crude palm oil.

Ang isang plantasyon ay nangangailangan lamang ng 2 hanggang 3 katao bawat ektarya para magtanim ng oil palm. Binubuhusan din ng maraming kemikal ang lupa sa mga plantasyon ng oil palm. Karaniwang ginagamit ito ang Paraquat ng Syngenta

Noong 1981, panahon ng diktaduryang Marcos, ang National Development Corporation ay nakipag-sosyo sa Guthrie Malaysia at nagtayo ng 4,000 ektaryang taniman ng oil palm sa Agusan del Sur sa CARAGA. Ito na ngayon ang Filipinas Palm Oil Plantation Inc., ang pinakamalaking plantasyon ng oil palm sa bansa.

Noong 2003, binalangkas ng gobyerno ang Philippine Oil Palm Development Plan 2004-2010 upang gamitin ang oil palm bilang “strategic crop for food security, poverty alleviation and employment generation.”

Papalawak ng papalawak ang nasasaklaw ng plantasyon ng oil palm. Pinakamalaking ekspansyon sa CARAGA (35 porsyento) at sa SOCSKSARGEN (30 porsyento) ng kabuuang produksyon.

Noong 2009, may 45,608 ektaryang lupain ang natataniman ng oil palm. Noong 2012, may 56,641 ektaryang lupa sa buong bansa ang natataniman ng oil palm. Noong 2013, ang API at Agumill Inc. ay nagtatarget ng ekspansyong na 20,000 ektaryang taniman ng oil palm.

Nitong 2016, nabuo ang Philippine Roadmap on the Oil Palm Industry 2016 – 2023 na tumatarget ng mahigit isang milyon ektaryang potential production areas (PPAs) ng oil palm na ibinubukas sa mga lokal at dayuhang negosyante.

Itinutulak ng DENR ang kumbersyon ng mahigit walong (8) milyong ektarya ng mga ‘tiwangwang’ at ‘di-produktibong’ lupa sa bansa upang maging mga plantasyon ng oil palm. Tinatarget ng gobyerno ang mas marami pang proyektong PPP sa sektor ng agrikultura at sa industriya ng palm oil. Nais ng gobyerno na pantayan ang Indonesia sa antas ng produsyon ng oil palm.

Nitong Nobyembre 2016, pinayagan na ni Pangulong Duterte ang pagsaklaw ng 80,000 ektarya sa bansa para sa ekspansyon ng oil palm plantation ng mga negosyo mula sa Malaysia. Maari pa itong umabot sa 300,000 ektarya kapalit ng $63 million investments.

Pagtatanggol sa lupa at paglaban sa ekspansyon ng oil palm plantations

  1. Opol, Misamis Oriental

Matagal nang nilalabanan ng tribong Higaonon sa Opol, Misamis Oriental ang pang-aagaw sa kanilang lupang ninuno na kinamkam ng A. Brown Inc., Nakeen Development Corp. (Nakeen) at A. Brown Energy Resources Development, Inc. (ABERDI) sa mga barangay ng Tingalan at Bagocboc sa Opol.

Naglunsad ng mga petisyon, protesta, dayalogo sa mga ahensya ng gobyerno, International Fact-Finding Mission at marami pang pagkilos ang mga katutubo. Hindi tumigil ang mga katutubo sa pagtatanggol sa kanilang lupa. Si Gilbert Paborada, lider magsasaka at katutubo ay pinaslang noong Disyembre 2012, ilang buwan matapos ang IFFM na inilunsad ng KMP at iba pang organisasyon. Napatunayan ng IFFM na walang permit ang ABERDI para mag-operate at ipinaabot ito sa DENR subalit walang ginawang aksyon ang gobyerno. Patuloy ang ating panawagan na isara ang oil palm plantation ng ABERDI.

Nagkaroon ng Congressional Onsight hearing ang House Special Committee on Cultural Minorities noong 2014 kaugnay sa kalagayan ng tribong Higaonon, mga dayalogo sa Department of Environment and Natural Resources.

Noong Nobyembre 2015, naglunsad ng Street Conference ang KMP at pinagtibay ang kaisahan na tutulan ang ekspansyon ng oil palm sa Pilipinas. Noong Hulyo 2016, sa isang dayalogo sa DENR, muli nating ipininanawagan ang pagsasara ng ABERDI dahil walang batayan para magpatuloy ang pagtatanim at pag-proseso nila ng oil palm sa Opol, Misamis Oriental.

  1. Filipinas Palm Oil Plantation Inc (FPPI) sa Agusan del Sur

Nagkakampanya rin ang mga agricultural workers sa plantasyon ng National Guthrie Estates Inc. (NGEI) at National Guthrie Philippines Inc. (NGPI) na maipawalambisa ang kanilang Agribusiness Venture Agreement sa Filipinas Palm Oil Inc., isang Filipino-Indonesian na plantasyon ng oil palm na sumasaklaw sa 8,000 ektaryang lupa sa San Francisco at Rosario sa Agusan del Sur. Nasa Agusan del Sur din ang Agusan Plantations Inc., isang Filipino-Singaporean na oil palm plantation sa 1,800 ektaryang lupa.

Noong 1988, ipinarenta ng kooperatiba ng mga magsasaka ang lupa sa Filipinas Palm Oil Plantation Inc. (FPPI) sa isang 25-year lease agreement. Ang NGPI ay nagparenta ng higit 3,900 ektarya at ang NGEI ay nagparenta ng 3,500 ektarya sa FPPI.

Matapos higit dalawang dekada, napatunayan ng mga magsasaka na dehado at lugi sila sa pinasok na lease agreement sa FPPI. Nagkakasakit din ang maraming mga manggawa sa plantasyon. Noong 2013, naggiit ang mga agrarian reform beneficiaries (ARBs) ng NGPI na umalis na sa kontrata sa FPPI dahil sa masahol na sitwasyon sa plantasyon. Ang mga herbicide sprayers sa NGPI ay kumikita lang ng P150-P200 kada araw depende sa quota. Ang mga contractual na harvester ay binabayaran lang ng dalawang piso (Php2) kada fruit bunch o average na Php100 kada araw. Bukod sa mababang sweldo, ang mga manggagawa sa plantasyon ay hindi rin nakakatanggap ng mga benepisyo gaya ng Philhealth, SSS at iba pang benepisyo na nasa Labor Code.

Ang NGPI multipurpose cooperative ay may 1,153 agrarian reform beneficiaries at ang NGEI multipurpose cooperative ay may 937 agrarian reform beneficiaries.

  1. Paglaban sa militarisasyon at human rights violations

Ang mga erya ng plantasyon at iba pang lugar sa Mindanao ay militarisado. Sa CARAGA region kung saan naroon ang 15,000 ektaryang oil palm plantation, mayroong siyam (9) na full batallions ng Armed Forces of the Philippines at mga grupong paramilitary.

Sa CARAGA din, noong 2014 – 2015, may labingsiyam (19) na biktima ng pamamaslang o extrajudicial killings, pito dito ay (7) ang Lumad at labindalawa (12) ang mga magsasaka. Marami pang kaso ng harassment, trumped-up criminal charges at iba pa. Libu-libo rin ang nagbabakwet dahil sa militarisasyon.

Ang mga tribal o Lumad schools na nagtuturo ng likas-kayang agrikultura o sustainable agriculture sa mga katutubo ay hinaharass din ng mga militar.

  1. Mapaminsalang epekto ng oil palm

Ayon sa Center for Science in the Public Interest, ang oil palm plantations ay gumagamit ng halos 25 iba’t-ibang klase ng pesticides, kabilang dito ang Paraquat, isang highly toxic herbicide na gawa ng Syngenta. Ito ay ipinagbabawal na sa 32 bansa kasama ang Switzerland kung saan nakabase ang Syngenta. Ang Paraquat ay nakakasama sa kalusugan, nakakasira sa internal organs, adrenal glands, central nervous system at nagiging sanhi ng multi-organ failure. Nakakasama din ito sa balat at mata at iniuugnay sa mga kaso ng kanser at Parkinson’s disease. Sa mga plantasyon ng oil palm, gumagamit din ng Carbofuran, isang highly-toxic carbamate pesticide na ipinagbawal na ng U.S. Environmental Protection Agency.

Sa Opol, Misamis Oriental, madalas na nagkakasakit ang mga residente at inuugnay nila ito sa mga kemikal na gamit ng A Brown’s sa oil palm plantation. Gayundin sa mga plantasyon ng Filipinas Palm Oil, may mga manggagawa na ang nabulag at nagkasakit sa liver. Nalalason din ang mga ilog at lupa sa mga komunidad malapit sa mga plantasyon.

Ang monocropping o monoculture ang nakakasama rin sa balance ng ekolohiya ng lupa at sa tradisyunal na pagsasaka at pagtatanim sa mga komunidad.

Paglaban ng mga magsasaka at mamamayan

Tinatarget ng gobyernong Duterte na palakihin sa 200,000 ektarya ang natataniman ng oil palm sa buong bansa.

Sa Palawan, binabalak ng Dubana Resources Development Corp. ang 10,000-hectare oil palm plantation sa mga bayan ng Aborlan at Berong para umano maabot ang import demands ng bansa para sa 2017. Mainam umano ang Mindanao at Palawan sa pagtatanim ng oil palm dahil sa klima nito. Mayroon nang 12,000 ektaryang plantasyon ng oil palm sa Palawan na pinapatakbo ng Agumill.

Ang Alif Company ng Malaysia ay nagbabalak na maglagak ng isang bilyong dolyar na investment para sa oil palm sa Pilipinas. Sasaklaw ito sa 128,000 ektaryang lupa sa Agusan del Sur na sakop ang mga lupang ninuno o ancestral lands.

 

Kailangan ng malakas na pagkakaisa at paglaban ng mamamayan laban sa pagpapalawak ng oil palm plantations sa bansa.

 

Kailangan ang higit na kampanya para sa tunay na reporma sa lupa, pagbuwag sa monopoly sa lupa ng mga haciendero at plantasyon. Kailangan ang libreng pamamahagi ng lupa, tunay na pag-unlad ng kanayunan at pambansansang industriyalisasyon. ###

Hundreds of farmers from Bulacan and Bohol led by Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) rally the gates of Department of Interior and Local Government (DILG) and the Department of Agrarian Reform (DAR) today for the failure to act over the worsening cases of harassment and killings caused by private armies and military in peasant communities.

 

“We are appalled by the negligence and impunity the DILG and the DAR perpetuates in the militarization of farm lands,” says KMP secretary general Antonio Flores noting that even farmer-beneficiaries under what the group described as ‘bogus’ Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP), like Roger Vargas, and his wife Lucila, were killed due to a land dispute in San Jose Del Monte, Bulacan.

 

Directly under DILG, both the municipal and provincial offices of the Philippine National Police (PNP) in Bulacan have failed to determine the so-called interested party that hired the security guards which had a heated argument with slain couple a day before their brutal murder.

 

On the other hand, Bohol farmers protested the increased militarization of farmlands in the town of Trinidad as shown in the construction of military camp of the 2nd Special Forces Battalion of the Philippine Army in the more than 600-hectare land covered by CARP.

 

“Ironically, government agencies that are supposed to protect its people are the ones attacking us.  The attempts to shut down our Sitio Panaghiusa Rice Mill located in an agrarian reform area in Barangay San Vicente, in the Municipality of Trinidad, Bohol have been ceaseless.  DILG together with governor Edgardo Chato have been instrumental in the illegal encroachment of the military camp responsible for numerous cases of harassments against the rice mill beneficiaries,” says Hugpong sa Mag-uumang Bol-anon (HUMABOL) chairperson Danilo Olayvar.

 

A reported incident last July 22, 2014 in which 40 elements of the military led by provincial agriculture officer Liza Quirog barged into the rice mill warehouse. The armed troops surrounded the rice mill while Quirog along with armed military personnel, without permission, entered the warehouse and intimidated the resident staff.

 

Farmers from Bohol belonging to the Trinidad–Talibon Integrated Farmers Association (TTFA) and rice farmers of Ubay, Trinidad, Talibon, San Miguel, Mabini and Dagohoy are facing grave threats from the Bohol local government, various agencies and state armed forces as they are being coerced to close down the the 300-square meter Sitio Panaghiusa Rice Mill and Warehouse, a medium-scale milling and marketing facility  Barangay San Vicente operated by TTFA which provide services and assistance to farmers in at least 30 villages.

 

An International Fact-Finding Mission in Trinidad, Bohol last September 20-22 revealed that the illegal encroachment of a military camp in agrarian reform areas continuously threatens the lives of local farmers in Trinidad and nearby municipalities. Harassment against farmers are carried out through the Countrywide Development Program-Purok Power Movement (CDP-PPM), initiated by the Bohol LGU with the active participation of the AFP’s 2nd Special Forces Battalion.

 

“We are seeing a general trend of intensifying brutal attacks across the country as peasant leaders, indigenous peoples, and civilians have become open targets of Aquino’s Oplan Bayanihan,” says KMP secretary general Antonio Flores.

 

Tanggol Magsasaka have accounted more than 200 extra judicial killings of peasants and indigenous peoples and 723 cases of incarceration on fabricated charges under Aquino’s reign.

 

“Oplan Bayahinhan, in it’s final wave of wreaking havoc in rural communites, have resorted to targeting civilians and leaders of people’s organizations.  The president’s last days in  office is being characterized by brutal killings and political attacks of farmers. We demand Aquino to immediately put a stop to his Oplan Bayanihan,” Flores said.

 

“This culture of impunity and inaction affirms that the Aquino government is a landlord regime with no interest of helping the predicament of farmers. In fact, it is Aquino’s counter-insurgency program that is responsible for more than 160 extrajudicial killings of peasants, incarcerated hundreds for trumped-up charges and harassed thousands from the rural areas. Farmers of Bulacan and Bohol have been struggling for decades to defend their rights to land. We demand the immediate pull out of all private armies and military troops in peasant communities,” ended Flores. #

Militant farmers’ group, Danggayan Dagiti Mannalon ti Cagayan Valley-KMP (Danggayan-CV), its local chapter AMARI-DAGAMI and Anakpawis–Isabela condemns in strongest possible terms the brutal killing of Virgilio Leotorco, a farm worker who was gunned down in the evening of March 16, 2015 while he was catching frogs for dinner at the irrigation canal of Brgy. Matusalem, Roxas, Isabela.

Leotorco was shot three times at close range by armed men using a .45-caliber pistol. The 56-year old Leotorco is an active member of AMARI-DAGAMI and a Kalinga migrant who has built his humble abode in Brgy. Matusalem which is part of the Mallig Plains Reservation, a proclaimed resettlement site. “This resettlement site, currently possessed, occupied and already being developed by many homeless and landless settlers as well as former and current employees and teachers of ISU-Roxas, is being falsely claimed by the Isabela State University-Roxas”, says Bino Abrogena, chairperson of Danggayan-CV.

“The land dispute became increasingly violent as the ISU-Roxas, an academic institution which should be a bastion of human rights advocacy, resorted to illegal demolition and burning of hundreds of houses, shooting of residents, indiscriminate firing of guns, destruction of plants, housing materials and house perimeter walls as well as verbal assaults, threats and intimidation by its security personnel,” added Abrogena.

“These barbaric acts were capped by the successive killings of Ben Chinangan and Junior Ponce in 2013, other attempted killings of witnesses and the abduction of Romulo dela Cruz last year, in the place already touted as the “university killing fields”, said Vic Feliciano of AMARI-DAGAMI.

ISU-Roxas security guards have escalated harassment, threats and indiscriminate firing of guns in recent months after a deadlock in negotiations regarding the land dispute.

Soldiers of the 5th Infantry Division AFP also entered the community, violating the International Humanitarian Law and conducted a public forum at the community school.

DENR Region II refused to recognize the land rights of the settlers and wrongly favored ISU-Roxas while the LGU turned a blind eye to the increasing violence in the area.

The militant farmers’ groups alleged that Leotorco’s killing was done to terrorize the poor settlers and force them to give up their home sites and leave the area. Days before Leotorco’s killing, security guards have been threatening settlers who were constructing houses or improving their dwellings.

Last February 20, peasant leader Junior Cureg’s house was partially burned and when he was repairing it, five security guards arrived and tried to stop him. Edmundo Calanday was also ordered by ISU security guards to stop constructing his house. Coming from a drinking spree at the house of ISU security guard Carding Corpuz’ son, a man wearing a bonnet, was seen with three other men destroying Calanday’s hollow blocks last March 5. The house fence of Vilma Buang was also destroyed last March 15. A day after Leotorco’s killing, Corpuz was seen brandishing an armalite rifle while making his rounds around the settlers’ houses.

Farmers, agricultural workers and other sectors held a protest march during the burial of Virgilio Leotorco on March 22 from Brgy. Matusalem towards the town center of Roxas to demand justice and condemn the brutal kiling. Farmers slammed the incapacity of the LGU to protect its constituents and the inaction of the DENR in solving the land conflict.

The ISU settlers said that the hardships they endure in barely making a living as farmworkers, vendors, laundrywomen and laborers, are compounded by the continuing harassment at the hands of security guards and armed goons of the ISU-Roxas. “We assert our call that the Mallig Plains resettlement site should be distributed immediately to poor landless and homeless settlers.

“Isabela State University should develop the lands that it truly owns but are now used for the personal benefit of some of its employees. It should stop encroaching on the resettlement site awarded to poor settlers. We demand justice for Virgilio Leotorco and all other victims of human rights abuses. We hold the Isabela State University, the DENR, the LGU, the Aquino regime and its Oplan Bayanihan program accountable for these atrocities,” Abrogena said.

“The Aquino government failed to respond to these poor settlers’ plight despite their petitions sent to Malacanang years ago. Instead, it favored the interest of hacienderos, institutional land grabbers and their business partners,” said DAGAMI peasant leader Reynaldo Gameng, “But we are determined to fight for our rights to land and justice,” added Gameng.

“We call on President Aquino to resign for utterly failing to protect the human rights of farmers and settlers and solve the brewing land problems in the countryside through genuine agrarian reform,” Gameng ended. ###

Ang Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) ay demokratiko at militanteng kilusan ng mga magsasaka, manggagawang bukid, kababaihang magsasaka at kabataang magbubukid. Ito ay may animnapu’t limang panlalawigang balangay (65 provincial chapters) sa labinlimang panrehiyong balangay (15 regional chapters) na binubuo ng mahigit dalawang milyong kasapian mula sa Luzon, Visayas at Mindanao.

The Commission on Human Rights (CHR) has drawn fire from activist farmer groups angered by its findings on the bloodshed during the April 1 dispersal of protesting farmers in Kidapawan City.
The Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) said the rights body, in its May 30 report, glossed over the atrocities committed by the government forces during the riot, which left two protesters dead, two police officers seriously injured and dozens of others hurt.
“By saying that both sides provoked the confrontation, the CHR blames the protesters and armors the PNP for violating laws on the conduct of police officers during demonstrations which state that they are barred from bearing firearms and must exercise maximum tolerance,” the group said in a statement.

The KMP said the CHR practically absolved the police from its “grave crimes” against the protesting hungry farmers.
In its 46-page report, the CHR detailed the series of events that led to the violent dispersal of at least 3,000 drought-hit farmers who were asking the government for rice and other food supplies along the Kidapawan-Davao Highway.
The report found that excessive force was used by the Philippine National Police against the farmers contrary to protocols prescribed in the police operations manual, and that it was the first to fire the shot.
On the other hand, the CHR said it also found evidence that a number of the protesters had been “induced to join the protest action through deceit by the organizers and ‘unknown persons.’”
The militant Anakpawis party-list group also expressed its resentment over the CHR resolution, describing it as “narrow and wrongly premised on the assumption that the hunger due to extreme drought was only contained in North Cotabato.”
“It is detached from reality that agriculture across the country already lost P5 billion since February 2015, that clearly establishes that farmers have lost sources of livelihood and income, hence, they have no means to secure their food needs,” Anakpawis Rep. Fernando Hicap said in a statement.
“The report did not even bother to recommend the immediate dropping of direct assault charges against the obviously incapable three pregnant farmers and six elderly” among them, Anakpawis said.
The group identified them as Arlene Candiban, six months pregnant; Eliza Candiban, five months pregnant; Rolinda Paonil, two months pregnant; Dionisio Alagos, 60 years old; Gerardo Pequero, 66; Crisanto Carlum, 72; Jovita Debalid, 68; Lolita Porras, 65, and Valentina Berden, 78.

Read more: http://newsinfo.inquirer.net/789108/farmers-groups-denounce-chrs-kidapawan-report#ixzz4AeiXfo00
Follow us: @inquirerdotnet on Twitter | inquirerdotnet on Facebook

10849974_738633256220506_1455860434314275218_n

 

MANILA, Philippines – Activists who protested outside President Aquino’s home late last month filed a complaint against the Quezon City police personnel who allegedly used excessive violence to disperse them.

Thirteen of the “Manilakbayan ng Mindanao” protesters went to the Commission of Human Rights (CHR) on Friday to file a complaint against the Masambong police station commander, Supt. Pedro Sanchez and some 16 fellow Quezon City policemen.

Read more: http://newsinfo.inquirer.net/657548/group-files-rights-violation-case-vs-qc-cops-over-melee-outside-aquino-home#ixzz3MCtFK7WJ

Ang Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) ay demokratiko at militanteng kilusan ng mga magsasaka, manggagawang bukid, kababaihang magsasaka at kabataang magbubukid. Ito ay may animnapu’t limang panlalawigang balangay (65 provincial chapters) sa labinlimang panrehiyong balangay (15 regional chapters) na binubuo ng mahigit dalawang milyong kasapian mula sa Luzon, Visayas at Mindanao.

Livestreaming will be available here on the launching of the Philippine Land Reform Movement on May 28, 2015, 9 AM-4 PM (Philippine Standard Time)

Print